Legendę o Hejnale Mariackim zna niemal każdy, jednak mało kto wie, że powstała ona dopiero w latach 30-tych XX wieku w środowisku Polonii amerykańskiej.
Legenda mówi o jednym ze strażników miasta czuwającym na wieży hejnałowej Kościoła Mariackiego w czasie najazdu tatarskiego w 1240 roku. Gdy zauważył on nadciągające wojska tatarskie zaczął grać hejnału, który miał ostrzec mieszkańców i obrońców miasta przed nadciągającym niebezpieczeństwem. Strażnik przypłacił jednak swoją czujność życiem. Strzała jeźdźca tatarskiego ugodziła grającego strażnika w gardło, a melodia urwała się w pół taktu. I chociaż Kraków został w czasie tego najazdu niemal całkowicie zniszczony, to ostrzeżenie strażnika pozwoliło przygotować się do obrony miasta i nie poddać go bez walki. Na pamiątkę tego wydarznia i bohaterskiej postawy strażnika melodia hejnału urywa się w pół taktu.
Prawdziwa historia hejnału mariackiego, jednego z symboli Polski, jest jednak nieco inna. Najstarsze zapiski Kronikarzy o hejnale pochodzą z roku 1392. Jego odgrywania zaprzestano dopiero w drugiej połowie XVIII wieku, co wiązało się z upadkiem świetności miasta. Melodia hejnału zabrzmiała ponownie ponad miastem w 1810 roku dzięki przekazaniu na ten cel pewnej sumy pieniędzy przez Juliannę i Tomasza Krzyżanowskich. W roku 1927 Program Pierwszy Polskiego Radia rozpoczął codzienną południową transmisję hejnału. W roku wybuchu II Wojny Światowej Niemcy zabronili odgrywania Hejnału, ale już od 24 grudnia 1941 roku grano go ponownie codziennie o godzinie 12.00 i 19.00. Od tego czasu melodia hejnału rozbrzmiewa na Rynku Krakowskim nieprzerwanie aż do dziś.
